21 juni, was de langste dag van het jaar op het noordelijk halfrond. In het Keltische jaarwiel wordt deze dag Litha genoemd, wat letterlijk vertaald berghelling betekent; de zon beklimt de berghelling om vervolgens in juli weer af te dalen.

De overgang van groei naar rijping wordt nu gemaakt, welke ik elke dag in volle verwondering mag aanschouwen. Er wordt best al wat geoogst; bessen, aardbeien, rijspeulen, sla, rucola, bieten. Ook in het voedselbos plukte ik de jonge blaadjes van de linde of de donkergroene, harige bladeren van de smeerwortel. We hebben al liters aan brandnetelsoep verorberd en de vruchten aan de fruit- en notenbomen zijn intens mooi aan het groeien. De moestuin en het voedselbos, die nu paars kleurt van de bloeiende luzerne en het kaasjeskruid, geven enorm veel rijkdom.

Tijdens Litha creëerden we een moment waarop we stil konden staan bij waar wij ons dankbaar voor voelen. En met de prachtige zonnestralen, die ook in ons lichaam wonen, wisten wij ons te verbinden met de plek waar onze kracht ligt en hoe we dat de wereld in willen brengen. Terwijl een afwisselend palet aan luchten aan ons voorbij trok, gaven we hier vorm aan door gezamenlijk een mandala van natuurlijk materiaal te creëren. Zo maakten we het ook tastbaar.

Ik denk dat we zulke ceremonies goed kunnen gebruiken. Om de tijd te nemen om even stil te staan, dankbaar te zijn, koers te bepalen, los te laten, te verwerken, te helen en te delen. Het was een fijn moment van samenzijn en ontmoeten.

Dit blogje is geschreven door Iris.